Vanaf 20 oktober 2022 worden geen nieuwe (nieuws)artikelen aan deze community toegevoegd. Lees hier meer.

Wil je op de hoogte worden gehouden van het laatste nieuws over diabetes type 1? Meld je dan nu aan voor de nieuwsbrief E-dialoog type 1 van het Diabetes Fonds.

 

Aanmelden nieuwsbrief Naar nieuwsbericht

Onze zoon Bas heeft sinds 2013 de diagnose type 1. Schrikken als ouders, maar natuurlijk ook voor hem. Onze insteek als ouders is altijd geweest dat Bas Bas is met diabetes, en geen diabeet.

Hij kreeg al snel een insulinepomp, en een glucosesensor. Technisch goed uitgerust dus, zeggen wij altijd.

In de zomer van 2015 werd ons gezin uitgebreid met de komst van Yoda, een Irish Glen of Imaalterrier. Vanaf het moment dat ze bij ons hoorde, was ze gericht op Bas. Begin 2016 lazen we een stuk in het blad van Sugarkids over het trainen van je eigen hond tot diabeteshulphond. Het liet mij niet los. Eric, mijn man, was sceptisch. Want Yoda was immers zo speels, vond andere honden toch echt leuker dan altijd opletten.

Toch gingen we met z’n allen voor een intakegesprek naar Kibo Medical Detection Dogs. Daar werden wij en ook Yoda getest. Onze Yoda bleek geschikt. Maar kun je het als gezin aan om een hond zo serieus te gaan trainen, en hoe moet dat dan met een kind van 7? Bas was enthousiast, wilde graag opnieuw naar Mieke de Boer van Kibo. Toen we hem vroegen waarom was zijn antwoord: ‘ als Yoda dit leert, ben ik nooit meer alleen met m’n diabetes’. Dat raakte ons als ouders. En ja, als we het niet zouden doen, zouden we ons altijd af blijven vragen of het gelukt zou zijn. En als je die vraag beantwoord wilt hebben, moet je dus aan de slag.

Onderhand zijn we met het hele gezin sinds eind april 2016 bezig. En na 4 maanden gaf Yoda haar eerste hypo aan bij Bas! We waren zo trots, hier trainden we al die maanden al actief voor. Bas vindt het trainen super, soms is 3 uren lang (1x per 14 dagen) maar Mieke neemt hem op zo’n positieve manier mee. De band tussen Bas en Yoda is zeer hecht, wat eigenlijk nooit anders geweest is.

Wat Yoda doet, nu, na 7 maanden training?

  • Ze geeft hypo’s en sinds kort ook hypers aan bij Bas.
  • Ze is sneller dan alle apparatuur bij elkaar.
  • Ze brengt Bas z’n medisch etui als we daartoe opdracht geven.
  • Ook ’s nachts geeft ze hypo’s en hypers aan. Een geruststellende gedachte voor ons als ouders.
  • Zich voorbeeldig gedragen in allerlei omstandigheden (zwembad, theater, dierentuin, restaurant, enz.)

Ook merken we dat de sensor een vertraging heeft doordat die in het huidvocht meet. Yoda gaf laatst keurig aan, terwijl de sensor aangaf 8.1. Geen hypo dus. Bij de bloedmeting bleek het 4.2 te zijn.

Gaat Yoda mee naar school? Dat is een vraag die ons vaak gesteld wordt. Op dit moment niet. We willen Bas niet opzadelen met dat zijn pauzes bestaan uit de hond uitlaten. Hij is pas 7. Maar verder gaat ze overal mee naartoe. Het levert ook vaak vragen op, vooral omdat onze hulphond niet voldoet aan het standaardplaatje wat mensen hebben van een hulphond. Maar vaak levert het prachtige gesprekken op, en staan mensen versteld van wat een hond kan.

Al lezend heeft u vast begrepen dat Yoda ons rust geeft, dat we een stuk zorg kunnen delen met ons 4-voetige gezinslid. Maar ook dat Bas merkt dat ze sneller is dan alle apparatuur, en daardoor zijn bloedsuikers natuurlijk beter gemanaged kunnen worden. Hadden we vooraf kunnen bedenken wat voor meerwaarde Yoda zou hebben? Nee. Sterker nog, de werkelijkheid is na 7 maanden trainen nog zoveel mooier!

Gerbrig van Brug, Eric en Bas Elsinga