Complicaties

sandrakuin • 27 November 2017
shrine20171101-5095-gn7g4l.JPG

Waarom krijgt de een wel complicaties en de ander niet? Is dit domme pech of meer in het kader van eigen schuld dikke bult?

Als ik naar mezelf kijk ben ik geneigd naar eigen schuld dikke bult. Toen ik 33 jaar geleden diabetes kreeg op nog net 10-jarige leeftijd wist ik van helemaal niks. Ik leerde spuiten en werd met een streng dieet naar huis gestuurd. Mijn ouders hadden nog nooit van koolhydraten tellen gehoord en rommelden ook maar wat aan. Thuis bloedprikken hadden we niet. 

In de puberteit ben ik helemaal losgeslagen, ik at alles wat los en vast zat en spuiten deed ik sporadisch. Op 16-jarige leeftijd kwam ik bij een internist terecht die net nieuw was in het ziekenhuis en diabetoloog was. Dat is mijn redding geweest, maar de heftige puberjaren kon ik niet meer uitwissen. Ik had ondertussen een eetstoornis ontwikkeld en spuiten deed ik liever niet want dan kwam ik aan. 

Op mijn 30ste werden de eerste complicaties ontdekt. Ik kreeg polyneuropathie en langzaamaan kon ik steeds minder. Later kwam daar nog Limited Joint Mobility bij en op 38-jarige leeftijd moest ik stoppen met werken omdat mijn lijf niet meer wilde. Een niet instelbare diabetes.

Maar neem nu mijn broer, hij kreeg op 33-jarige leeftijd diabetes type I, is het tegenovergestelde van mij, alles volgens de regeltjes, altijd mooie waardes en springt nooit uit de band! En ja ook hij heeft nu complicaties, vooral ook de gewrichten, het verstijven van het bindweefsel (LJM).

Dus waarom krijgt de een complicaties terwijl er alles aan gedaan wordt om dit te vermijden en een ander die misschien veel minder secuur is niet? Blijft een raadsel voor mij. 

Ik leg me er maar bij neer en laat het principe van eigen schuld dikke bult maar los en probeer nu zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. 

Lees ook Sandra's vorige blog: Vakantie!